Sabah

Sabah uyandığımda iki kişiyiz. Kendim ve ben.

Bütün gece uykuda vır vır sohbet etmemiş gibi devam ediyoruz çene yapmaya. Birimiz neşeli birimiz karamsar uyanıyor , her sabah böyle bu.

Kendim ışığa bakmayı seviyorum uyanır uyanmaz en çok . Seviyorum parlak sabahları . Çıngıraklı kahkalar attığım oluyor güneşi gördüysem. Her şey geçer diyorum , bu da geçer, gökyüzüne bak. Göremediğin yerdeysen gökyüzünü, ışığın düştüğü bir köşe var mutlaka. Süzülür girer bir delikten girer emin ol ! Hadi kalk ara bul ona bak !

Bense karanlık uyanıyorum . Uykuda düştüğüm o karanlık kuyudan çıkamıyorum ilk kahveye kadar , acı kahveye karışan düşüncelerle daha da kararttığım oluyor içimi, ruhumu dövüyorum düpedüz.

Ben kendimi kuyuya çektikçe kendim beni parlatmakla meşgul.

İkimizin ortak yanı da var ama bak vaktimiz hep dar. Elele tutuşup çıkmak zorundayız evden. Çenesi yukarı doğru omuzları dik kendimin , oynak neşeli şarkılarla iniyorum merdivenleri ikişer üçer . Bense ağır aksak yürüyorum, başım yerde.

Kendimi dinlemeliyim .

02.07.19 – 07:05 İzmir

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s