Sabah

Sabah uyandığımda iki kişiyiz. Kendim ve ben. Bütün gece uykuda vır vır sohbet etmemiş gibi devam ediyoruz çene yapmaya. Birimiz neşeli birimiz karamsar uyanıyor , her sabah böyle bu. Kendim ışığa bakmayı seviyorum uyanır uyanmaz en çok . Seviyorum parlak sabahları . Çıngıraklı kahkalar attığım oluyor güneşi gördüysem. Her şey geçer diyorum , bu da…

İstasyon

Bi’ ağaç vardı 3-5 sene önce kiraladığımız yazlık evin camından görünen. Çocukların evden uçmasına az kaldığını biliyordum. O yaz tam zamanlı annelik yapmak istemiş, her işi ötelemiştim yazlık anneliğinden başka. Akşamüstleri arkadaşlarıyla o ağacın altında buluşurlar onları izlerken ben de günü batırırdım ağacın hemen arkasındaki denizin tam üstüne. Gün batarken biramdan iki yudum alınca şair–yazar falan sanırım kendimi…

Cemre

‘Gıkın çıkmazdı. Sessiz sakin bi’ çocuktun, elinde çomak saatlerce toprağı eşeler dururdun babannenin bahçesinde. ‘ diye anlatılan bir dönemi var çocukluğumun. Delişmenliğe geçişim ne zamana denk gelir tam hatırlamıyorum ama sessiz kalıp toprakla uğraşırken düşündüklerimi çağırdım bugün zihnime. O çomağın ucuyla yakaladığım solucanları, yüksek atlamada ne kadar başarılı olacaklarını test ederken dışarıdan sessiz görünsem de…

Emine Teyze

Emine teyze. ‘ Gel otur azcık’ dedi. Selanik’ten gelmiş annesi. Mübadele yılları.  İlk Alaçatı’ya yerleşmişler sonra Dalyan , en son Ildırı köyü. Uzun anlatıyor, hiç sıkılmıyorum. Yalnız yaşıyor, her işini beceriyor. Güvenli buralar. Salça yapmak için domatesi kasayla almak istediği manavcı! adamları anlatıyor biraz. Başını evin taşına sıkıştırıp ‘ Bu yüzlükten başka var mı sende teyze?’…

3 Numara

-öykü deneme- “ Dün akşamki patırtı neydi öyle ? “diye seslendim salona , yanıt alamayacağımı bile bile devam ettim: “Her Cuma aynı eziyet ! “ Alt kattakilerin  torunları  doluşmuş yine o küçücük eve. Uyutmadı ki veletler ! Bağır çağır  ordan oraya koşup durdular bütün gece ! Duydun mu sen de ? ‘ Çaydanlığı ocağa koyarken, Ponçik  ellerimin titremesini görmesin diye  sırtımı iyice…

Buralar oralar bizim

*www.benkactim.com yazısı  http://www.benkactim.com/antalya-butun-buralar-oralar-hep-bizim/ Bütün buralar, buraları oraları, oraların buraları bizim oluyor …Biz 80’li yılların çocuklarının aklından hiç çıkmayan bir repliktir bu.İzlediğimiz yetmediği gibi defalarca teybi geri sarıp her cümlesini ezberlediğimiz Devekuşu Kabare oyunlarından birinde  söylüyor Metin abi;‘Bütün burılaa benim oluyyo da bölüü. Burilaa orılaa, orılların burılaarı  hep benim oluyyo da ‘O zamandan kalma, nerde uzayıp…

Çeşme

Ben hep kaçıyorummm … Özellikle son iki yıldır işim gereği çok fazla otele , caanım memleketimin güney kıyılarına , arada bir Avrupa ülkelerine, arada bir de can parçalarımdan birinin yanına okyanuslar aşırı . Benkaçtım.com sitesi için bir yazı istedi benden sevgili Erol; En çok kendime kaçabildiğim yeri düşündüm ilk merhaba yazımda Buldum! Benim İzmir’im benim…

İlk Sayfa

Orta bir ya da ikinci sınıftı sanırım. Hani o sayfa kenarlarına -sol kenarlarına ama-cetvelle kırmızı çizgiler çizip kenar süsleri yaptığımız yıllar .      Arkadaşlarımın yaptığı desem daha doğru. Ben o çizgiyi pek güzel çekerdim de bi türlü değişik desenler yapmayı beceremezdim rengarenk kalemlerle.      Desenleri mi severdim daha çok renkleri mi hatırlamıyorum ama…

Sen burada yaşasan çok severdin Papi

Toronto’ya dördüncü gelişim . Memleketimi çok seviyor ve o toprakların çocuğu olduğum için kendimi kesinlikle şanslı hissediyorum ama insan özeniyor bize detay gibi görünen olmasa n’olcak ki  diye umursamadığımız ama tümden yaşamı güzel kılan hallere . İki Eylül arası yaşadıklarımı , hissettiklerimi  anlatıp kaydedemedim . Hızlı aktı zaman ve gereğinden fazla duygusallaştığım bir yılı yazıya dökemedim….

Yüz Kumbarası

Dahil olduğum en uzun soluklu proje ‘Yüz Kumbarası ‘ projemizin sergisi açıldı. KUMBARA AÇILIYOR!YÜZ KUMBARASI FOTOĞRAF SERGİSİ (13 ŞUBAT – 19 MART 2015)Yüz Kumbarası… Varlıkları ile hayatımızı zenginleştiren yüzlerce “yüz”ün biriktiği dev bir kumbara! 40 fotoğrafçı, 2011 yılından beri, ülkemizin en kapsamlı görsel belleğini oluşturmak üzere, toplumsal yaşamımızda iz bırakan 40’ar kişiyi fotoğrafladı ve 1.600 yüz,…

El ver hayata tutunsun!

Koruncuk Merhaba,Yine iyilik peşinde koşuyoruz. Geçen yıldan beri katıldığım ADIM ADIM oluşumu ile birlikte adımlarım artık daha değerli .Adım Adım : İyilik peşinde koşan gönüllü sporcular topluluğu http://www.adimadim.org/ dan inceleyebilir ,dilerseniz siz de bize katılabilirsiniz.Bu yıl Koruncuk Kahramanları projesi için 15 km koşuyorum.Koruncuk Vakfı ;Kurup yaşattığı “Çocukköyleri” ile ailesi olmayan veya terk edilen, kişisel varlığı tehdit altında olan,…

İyilik Peşinde Koşuyoruz

Merhaba, Hep koşuyoruz ya hepimiz bi yerlere. Bazen varıyoruz hedefe bazen geç kalıyoruz onca koşmaya. Koşuşturması bitemiyesice bir dünya hepimiz için… Ben  çok heyecanlıyım bu ara  ve sizlere ihtiyacım var ! Uzun zamandır takip ettiğim ama fiziksel olarak kendime güvenemediğim için ertelediğim AdımAdım oluşumuna katıldım .www.adımadım.org dan detaylı inceleyebilirsiniz dilerseniz ama özetle;  Her meslekten ,her yaştan, her inançtan‘iyilik…